Top 10 Beste Nummers van Jeff Buckley

De definitieve versie van het nummer van Leonard Cohen: alleen Buckley en zijn gitaar, een breekbaar gebed over liefde en verlies.

Episch, met een harmonium dat aan een begrafenis doet denken en een poetische tekst over spijt, ouder worden en wachten.

Zijn meest poppy nummer, met slide-gitaar en strijkers: een melancholische afscheidsbrief zonder wrok.

Hypnotiserend en oosters, gericht aan een vriend die zijn zwangere vriendin wil verlaten, zoals Buckleys eigen vader deed.

Postuum verschenen, zwoel en soulvol als Marvin Gaye, met een trage, sexy groove. Buckley als verleider.

Een cover van Nina Simone die hij helemaal zijn eigen maakte, over verlies en verdoving. De stiltes doen ertoe.

Botst pakkende melodie tegen chaos en lawaai, over de angst en de realiteit van een nieuwe liefde.

De opener van Grace: dromerig als een opiumroes en langzaam opbouwend naar een waanzinnige climax.

Een van zijn hardste nummers, gruizig en Led Zeppelin-achtig, een aanklacht tegen haat en onrecht.

Een middeleeuwse hymne in een falset die bijna onmenselijk zuiver klinkt, met minimale begeleiding. Sacraal en mysterieus.